Gebaseerd op de vorige lichte tank Pz.Kpfw. II, deze zelfrijdende artillerie is begin jaren '40 ontwikkeld voor het Duitse leger. Met de grotere romplengte was het in staat om een obits van 10,5 cm te verwerken. Dankzij zijn goede mobiliteit en het met granaten beschermde kanon kon het in de buurt van de frontlinies opereren en artilleriesteun aan de infanterie-eenheden verzekeren. Geproduceerd in 500 eenheden tussen 1941 en 1943, werd dit zelfrijdende voertuig het standaardvoertuig op divisieniveau.
Vier uitvoeringen mogelijk;
Onbekende eenheid, Prokovo Rusland, juli 1943.
Onbekende eenheid, Front van Normandië, 1944.
Onbekende eenheid, Italië, Anzio Front begin 1944.
